Aby zapewnić odpadom promieniotwórczym najwyższy stopień bezpieczeństwa przed przedostaniem się ich do biosfery, musi być spełnione szereg wymogów geologiczno-technicznych, aby zapewnić im długotrwałą barierę ochronną. 

Obecnie, według zaleceń Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zarówno wypalone paliwo jądrowe, wysokoaktywne odpady promieniotwórcze, jak i odpady transuranowe wymagają skutecznej izolacji od biosfery przez bardzo długi czas (do 10 tys. lat) i magazynowania w podziemnych składowiskach w głębokich formacjach geologicznych, odizolowanych od wód podziemnych (IAEA, 1994, 2007).

Według naukowych badań geologicznych wynika wprost, że tereny w powiecie Puckim są jednymi z najbardziej korzystnych do tworzenia składowisk odpadów promieniotwórczych w naszym kraju. Formacja solonośna występuje pod powierzchnią ok. 2/3 obszaru Polski, ale z różnych względów nie wszystkie rejony nadają się do przechowywania odpadów promieniotwórczych. Natomiast te zlokalizowane w pasie nadmorskim od Łeby po Mechelinki spełniają wszystkie kryteria.