Obecnie, według zaleceń Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zarówno wypalone paliwo jądrowe, wysokoaktywne odpady promieniotwórcze, jak i odpady transuranowe wymagają skutecznej izolacji od biosfery przez bardzo długi czas (do 10 tys. lat) i magazynowania w podziemnych składowiskach w głębokich formacjach geologicznych, odizolowanych od wód podziemnych (IćA, 1994, 2007). W Polsce składowanie odpadów promieniotwórczych jest regulowane ustawą z dn. 29.11.2000 r. - Prawo atomowe i Rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 3.12.2002 r. w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego.

System głębokiego składowania odpadów promieniotwórczych (400–1000 m p.p.t.), gwarantujący długotrwałe bezpieczeństwo, jest oparty na koncepcji wielobarierowej, obejmującej bariery naturalne, jakimi są różne ośrodki skalne, oraz system barier inżynierskich, takich jak podsadzka, materiały uszczelniające (bentonit, cement), kontenery na odpady ze stali nierdzewnej, miedzi i tytanu oraz materiały, w jakich odpady wysokoaktywne (HLW) są zestalane - szkło, bituminy czy cement (IćA, 2003).